Αναζήτηση

kinema/graphein

Ιντερμέδιο #74 – Αποβλάκωση/Ματαιοδοξία (05.05.2018)

Advertisements

Ιντερμέδιο #70 – Ιnmitten meiner Kreise doch deren Mitte bin ich nicht (17.03.2018)Dystopia-TA-670947585

L’ Invitation au Voyage – Germaine Dulac (France, 1927)

1915: φεμινισμός + αβανγκάρντ                                2018: λογοκρισία

fievre Louis Delluc

We Are The Dead

Ghosts presence, ghost music in the radio at night,
when you can’t sleep, in the line of shadows
around the glowing red eye.

27711175_2020742701497481_823988722_o

Η Κοιλάδα της Ταραχής

Κάποιο καιρό χαμογελούσε σιωπηλή μια λαγκαδιά,
που από κανέναν δεν κατοικιόταν,
γιατί όλοι τους στον πόλεμο είχαν φύγει
αφήνοντας στων αστεριών τα γλυκά μάτια τη νύχτα
απ’ τους γαλάζιους πύργους τους ψηλά
να γνοιάζονται τα λούλουδα
που ολημερίς ανάμεσά τους
ο άλικος ήλιος με νωχέλια ξεπλωνόταν.

growths

– Harry Clarke’s Illustrations for Poe’s Tales of Mystery and Imagination (1919)

Σήμερα όποιος διαβεί από κει θα μολογήσει
την ταραχή που ανακινά τη θλιβερή κοιλάδα.
Τίποτα ασάλευτο δε στέκει εκεί πέρα,
τίποτα, εξόν ο αέρας που τυλίγει
τη μαγική ολούθε ερημιά.

Ω! άνεμος κανένας δε διεγείρει τα δέντρα αυτά
που παλμοδέρνονται σαν τις παγωμένες θάλασσες,
γύρω από τις κάταχνες Εβρίδες.
Ω! άνεμος κανένας δεν τα σπρώχνει αυτά τα νέφια,
που τον ανήσυχο ουρανό σουρίζοντας περνάνε,
βαρύθυμα, από την αυγήν ώσμε τη νύχτα,
απάνωθε από τις βιολέττες όπου ανοίγουνε εκειδά
σε μύρια απεικονίσματα του ανθρώπινου ματιού,
απάνωθε από κρίνους όπου κυματίζουνε –
κι οπού θρηνούνε απά σ’ ανώνυμο ένα μνήμα –
που κυματίζουνε κι η ολοεύωδη κορφή τους
αιώνια σταλάζει σε δροσοσταλίδες,
και θρηνούνε, κι απά στα ντελικάτα τους κοτσάνια
ανεστέρευτα κυλούνε τα δάκρυα, ατίμητα πετράδια.

–  Έντγκαρ Άλλαν Πόε

22791015_1975948612643557_1448785069_o

30.09.2017

Susan Sontag – As Consciousness is Harnessed to Flesh (Diaries 1964 – 1980)

ή πώς όταν ο περιβάλλων χώρος γκριζάρει (και μέχρι να βρούμε ξανά τις δικές μας λέξεις) δανειζόμαστε τις αγωνίες προτερόχρονων υπάρξεων

 

22140430_1966693860235699_1030638807_o

29/12/2016

III.

«Είναι πολύ οξύθυμος, αλλά δεν πειράζει. Μου το είπε αυτό με το καλημέρα σας. Εξάλλου είμαι κι εγώ οξύθυμη. Πολλές φορές σκέφτηκα να φύγω από το γραφείο, αλλά κοίταξα για λίγο έξω από το παράθυρο και μου πέρασε. »
«Ναι, όλοι έτσι είναι λίγο-πολύ. Τι ψάχνεις.»
«Μια φορά με είπε επαρχιώτισσα. Κύριος αυτός, κυρία η άλλη…με το όνομά τους τους λέμε παιδί μου, δεν είναι χωριό εδώ! Και κάποια μέρα με ρώτησε πώς απαντώ όταν χτυπάνε την πόρτα του γραφείου»
«Παρακαλώ;»
«Παρακαλώ, ορίστε. Αυτά. Αλλά ήταν μια φορά μια γιαγιά που δεν άκουγε καλά και της φώναξα ‘ανοίχτε!’ για να καταλάβει και να σπρώξει την πόρτα. Γι’αυτό με ρώτησε. Όταν του εξήγησα έβαλε τα γέλια μαζί μου, αλλά γενικά κάπως έτσι είναι η κατάσταση.»

imgpress

Χαμόγελο, βλέμμα αμοιβαίας κατανόησης καιιιιιι cut! Αυτό ήταν, οι δύο ηρωίδες της συνοπτικής μας ιστορίας έχουν ήδη νομιμοποιήσει τα κομπλεξ που τους δημιουργεί το εργασιακό τους περιβάλλον. Όλοι μας το κάνουμε γιατί «όλοι έτσι είναι λίγο-πολύ». Όλοι έχουν ανασφάλειες που ποτέ δε θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να αποδομήσουν και εντέλει να ξεπεράσουν οπότε το θεώρησαν αβλαβές να τις περιφέρουν στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Όλοι ανέχθηκαν αυτό το ένα κυκλοθυμικό αφεντικό, που είναι καλοπροαίρετο αλλά του λείπουν οι τρόποι όταν εξάπτεται το άγχος του. Όλοι έστρεψαν το βλέμμα στον απαίδευτο και άπειρο (α-στερητικό-της πείρας) εαυτό τους που ίσως  και να αξίζει την περιστασιακή χλεύη μια που δεν είμαστε ενσαρκώσεις των απαιτήσεων καθενός άλλου σχετιζόμενου με εμάς. Φταίμε.
Κοινωνώντας το βίωμα, το βίωμα αποδυναμώνεται. Οι ομοιότητες των περιστάσεων αντί να αποδείξουν την καθολικότητα των πρακτικών που απευθύνονται προς το άτομο και να το αποθαρρύνουν  από το να λιμνάζει στην ενδοσκόπησή του, απλά εξανεμίζουν την ένταση του φαινομένου που λειτουργεί ως αφετηρία άγχους, πόνου και (εντέλει-ενίοτε) πολύτιμων συνειδητοποιήσεων.

Κάθε μικρή ήττα, κάθε μικρή επίθεση στην προσωπικότητα που μένει αναπάντητη μπολιάζει το έδαφος για μικρές υποχωρήσεις – ένα μωσαϊκό συγκρούσεων μεταξύ του εαυτού και του εκάστοτε τρίτου του οποίου η γνώμη αυθαίρετα αξιολογείται ως αυταπόδεικτη. Το άτομο ετεροκαθορίζεται σε σημείο αφάνειας.

Σίγουρα δε χρειάζεται να αποστηθίσουμε το προσωπικό μας μανιφέστο για να ζήσουμε την κάθε μέρα του άγνωστου συνόλου των ημερών μας. Εξίσου σίγουρα δεν πρόκειται να τα καταφέρουμε παπαγαλίζοντας τις «γενικότερες αλήθειες» αυτών των «όλων» που «είναι έτσι».

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑